Kra taii 的个人资料♣♣PetiZzz ♣♣照片日志列表更多 工具 帮助

日志


9月19日

... นิ่งเฉย

                            ใกล้สอบ.... แล้วววววว
 
      มีแต่เรื่องเข้ามาไม่หยุดหย่อนเลย   เมื่อไหร่มันจะหยุดซะทีน่ะ 
 
                   เพิ่งเรียนเสร็จอ่า เลยมาเขียนอารัยนิดหน่อย
 
        ตอนนี้...เป๊าะมึงคงจะอยากจะกลับกรุงเทพ กูไม่โกดมึงหรอกน่ะ
 
       แต่กูจะรู้สึกไม่ดีมากกว่าที่  มึงไม่มีความสุขกับการอยู่ที่นี่
 
       แต่ถ้ากูอยากจะบอกอารัยมึง  กูไม่อยากให้มึงไปว่ะ 
 
             แต่ถ้านั่นเปนกานตัดสินใจของมึงกู ก้ยอมรับได้
 
                 ยังไงไม่ว่ามึงอยู่ที่ไหน มึงก้เปนเพื่อนกู
 
                      และกู  ก็ยังรักมึงเหมือนเดิม
 
        เพราะต่อไปกู ก้คงต้องเรียนหนักกว่านี้  ไม่ค่อยมีเวลาให้มึง
 
              ถ้ามึงกลับไป  บางทีอาจมีคนดูแลมึงดีกว่ากูก้ได้น่ะ
 
                      ส่วน แจน กิฟ ปอน และ ทุกๆ คนที่ดีกะกู
 
                กูคิดถึงพวกมึงมากเลยน่ะ  อยากให้พวกมึงมานั่งอยู่ใกล้ๆจัง
 
               ตอนนี้กูเริ่มรู้สึกว่า  ตัวกูเริ่มแย่ ( กูอาจคิดไปเองก้ได้)
 
                 แต่ถึงยังไง ก้อยากให้พวกมึงมานั่งใกล้ๆอยู่ดี
 
                           .....  คงรู้สึกดีกว่านี้ ....
 
          ชีวิต ต่อไป ถ้าเป๊าะมึงจะกลับ จริงๆ เปนกำลังใจให้กูด้วยแระกานนะ
 
                                กูคงต้องสู้ต่อไปว่ะ  
 
                                   ... วันนี้...
 
               ที่กูมาเขียน เล่าอารัย ต่างๆ  ไม่ได้คิดอารัยหรอก
 
                         กูแค่คิดว่า พวกมึงคงเข้ามาอ่านกาน
 
          แต่ถึงยังไง กูใช้กานแสดงความรู้สึกของกูผ่านวิธีนี้ดีกว่า
 
                          มันคงจะง่ายกว่าการพูดต่อหน้า
 
            แล้วอีกอย่าง ตอนนี้ที่กูไม่ค่อยมีเวลาให้มึงอ่าเป๊าะ  ขอโทดด้วยน่ะ
 
                    งานกูเยอะจิงๆ และ ตอนนี้กูก้เครียดมากกะเรื่องต่างๆ
 
                              ..  มึงคงเข้าใจกูน่ะ..
 
                       ไปแระ เอาไว้วันหลังจะมาเขียนใหม่ 
 
 
                                                                   คิดถึงพวกมึงว่ะ
           
 
                          
 
 
 
 
         
 
                             
 
       
 
           
 
 
 
          
 
8月27日

อัพพพ ^^

                              มาอัพ สเปวซะที หลังจากหายไปนาน นานมั่กๆๆ
                     
                               ตอนนี้เริ่มชินกะที่นี่แล้ว เริ่มมีความสุขมากขึ้น
    
                                             แต่ก้ยังคิดถึงพวงมึงอยู่ดี
 
                                 เริ่มข้าสู่ช่วงสอบอีกแระ  เครียดดดดดดดด
 
                              การมาเปน เฟรชชี่ที่นี่ เหมือนได้มาเปน เฟรชชี่จิงๆ
 
                                             ...ต่างกะเมื่อก่อน ..
 
                              แปบๆ จะหมดเทอมอีกแระ  แบบนี้ละมั้งที่เค้าเรียกว่า
 
                                " เวลามีความสุข เวลา มักจะผ่านไปเรว"^^
 
                     
 
 
4月16日

ชีวิต... กับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

         หลังจากที่ผ่านเรื่องราวที่เสียใจกานมาแล้ว
    ก้ได้เวลาลุกขึ้นยืนซักที เบื่อกับความเศร้าเต็มทีแล้วตอนนี้
 
                       .... ช่วงนี้...
       กำลังจะเลือกคณะใหม่อีกครั้ง  ไม่รู้ว่าจะได้ที่ไหน
       เอาแบบนี้ดีกว่า ไม่รู้ว่าจะติดรึป่าว  แต่ยังไงก้จะสู้
            ขอบใจเพื่อนๆ ที่ตลอดเวลาที่ปิดเทอม
  
        คอยโทมาคุยด้วยทุกๆๆวัน  หายเศร้าเลยหล่ะ
 
    ไม่ว่าวันข้าวหน้าเราจะ แยกย้ายกาน หรือได้อยู่ด้วยกาน
             เรา จะไม่มีวันทิ้งกานใช่มั้ย 
              กรูรู้ว่าพวกมึงจะตอบยังไง
 
                      แต่คำตอบนั้น 
       มันจะทำให้กรูยิ่งรักพวกมึงมากขึ้นแน่ๆๆ จิงมั้ย
3月12日

กลับมาอยู่ที่เดิม

           ... ตื่นมาทุกวันก้เจอกะเรื่องราวเดิมๆ...
          เรื่องราวที่มันเจ็บ เบื่อว่ะ เมื่อไหร่จะจบซะที
    .          .. ตอนนี้กลับมาใต้ รู้สึกแย่เข้าอีก...
 
                             ...ช่วงนี้...
       ได้แค่การทำใจ กับการที่ใครคนนึงออกไปจากชีวิต
       ต่อไปคงกลับไปเปนคนเดิม กลับไปอยู่ในที่ที่เคยเปน
 
                 ชีวิตคนเราไม่มีอารัยแน่นอนจิงๆ
    คนที่เคยรักเรา เค้ายังไม่แน่นอน  แล้วจะไปจิงจังอารัยกับ
                  .........   สิ่งอื่น......... 
 
 
     คิดถึงพวกมึงจัง  
 
 
3月8日

ความจิงเปิดเผยซะที

                  ... เมื่อวานรู้ความจิงบางอย่าง....
      
             ความจิงที่ว่ากูโง่อีกแล้ว...โง่ซ้ำ 2 ทีนี้คงโง่โคดๆ
 
                  ความจิงที่ว่าคนที่ รักมากกลับตอบแทน
 
                              ด้วยกานหักหลัง
 
               ตอนที่รู้ความจิง   ได้แต่ถามตัวเองว่า
 
            อีกแล้วหรอ    กูโดนแบบนี้อีกแล้วหรอ...
 
           ไม่ว่าเหตุผลมันเปนยังไง  เค้าจะทำไปด้วยเหตุผลอารัย
         
                           ...... สุดท้าย......
 
                  มันก้เปนเราที่ต้องกลับมาเจ็บอีกครั้ง
 
            สำหรับครั้งนี้     แม้ว่าจะเจ็บมาก และยังรักอยู่มาก
  
                        คงต้องจบกันจิงๆ ซะทีน่ะ
 
            เพราะมันอาจจะดีกว่านี้  และสำหรับครั้งนี้คงหยุดรักเทอ
 
                        และกลับมารักตัวเองซะที
 
 
     *** ขอบจัย สำหรับสิ่งที่ทำให้ชีวิต คนนึง กลับมาแย่อีกครั้ง ครั้งนี้คงไม่เหมือนครั้งที่แล้วที่ทำใจได้ง่าย***
 
                     ขอบจัยที่ทำให้รู้ว่าสุดท้าย  ก้คงต้องเหลือตัวคนเดียว อีกครั้ง
 
 
3月2日

HaPPY BiRTHdaY TO-ME

   ....วันนี้เปนวันเกิดกรู ...
  อายุครบ 19 แล้วน่ะ รู้สึกว่าตัวเอง เริ่มแก่
แต่เอาเหอะ มันก็เปนเหมือนวันเกิดทุกๆปี
แต่ปีนี้แย่หน่อย ที่ขาดบางคนที่เคยอวยพรกานทุกๆปี
     .... แต่ช่างมันเหอะ ชินแระ....
พรุ่งนี้สอบเอนค่ะ เครียดมากกกกกกกกก...++
 กลัวว่าถ้าเอนไม่ติดจะทำงาย กรูคงได้เรียนรามแน่ๆๆ *-*เหอๆ
  ... วันนี้ เพื่อนๆกิฟกรูเค้าไป ฮ่องกงแระ อิจฉาๆๆ อยากไปมั่งอ่า
 แระวันนี้ก้มีเพื่อนผู้น่ารักของกรู...
ไปถ่ายรูปพี่โต๋ให้ เพราะไม่ได้ไป++
มันผู้นั้นก้คือ อีนังทอม เพื่อนเลิฟ
THanK มั่กๆ น่ะเมิง รักมึงจุ๊บๆๆ อิอิ
 
 ...สุดท่ายก้ ThanK เพื่อนๆ แระคนรอบข้าง ที่อวยพรวันเกิดเรา
ThanK คนที่อวยพรคนแรกด้วยน่ะ ที่อุตส่าห์ตื่นมา HaPPY คนแรก *-*
 
 
 
2月26日

วันๆนึง

    ... ช่วงนี้ใกล้สอบอ่ะ.. .
 เครียดมั่กๆ ตอนนี้จะเอนรอบ2 แร้ว
กะจะไปไกลๆ แต่ไม่บอกว่าที่ไหน รอให้ติดก่อน
 
     ...   ตอนนี้   ...
วันๆ นึงอยูแต่กะหนังสือ ทั้งต้องอ่านของ มหาลัย
     แระ ของ เอนอีก แต่ไม่ว่ายังไง สู้ๆๆ
แต่ถ้ติดขึ้นมา เรากะเพื่อนๆ ก้ต้องห่างกานมากๆ
         คิดแล้วเศ้า.. แระอาจจะไม่ได้เจอกานอีก
ตลอดไปก้ได้ (สำหรับบางคน)...
 
     ... สุดท้าย  แสดงความยินดี กะบัณฑิตใหม่
 ม. กรุงเทพ ด้วยน่ะ ( ทั้งคู่แหละ )...
 
 
 
2月17日

อัพๆๆๆสเปซ ครัยไม่เม้นกุงอน

                                             วันนี้เกือบตายค่ะ นั่งมอไซต์ กะจะมาบางกระบือ

                         มอไซต์จอดติดไฟแดงอยู่แยกร่วมจิต จู่มีTaXi ไม่ทราบทะเบียน มาชนเข้าอย่างจัง

                                      แต่ดีที่กระโดดมาทัน ไม่งั้นคงไม่ได้มานั่งอัพสเปซ อย่างนี้แน่ๆ

                               แม่งตอนแรกคิดว่าตัวเองจะกระโดดไม่ทัน เหมือน Matrix เลยอ่ะ

                                           คนแถวๆนั้น มุงดูกานใหญ่ ไม่มีใครเข้าช่วยกูซักคน

                                                     ..อายๆก้อาย กลัวก้กลัว...

                             แต่พี่วินมอไซต์ เจ็บกว่า แขนหัก เดือดออกเต็มเลย เค้าเลยพากันส่ง โรงบาล

                                    แต่ไม่มีใครเหลียวแลกูเลยว่ากูก้นั่งมาด้วยน่ะ (ฮือๆ)

                                           โทหาอีเป๊าะเหมือนจะเปนลม สั่นมากๆ

                                   แต่ไม่เปนไร ยังสามารถพาร่างกายไปเซนทรัลต่อได้

                          เมื่อวาเลนไทน์ที่ผ่านมา ได้ ช็อกโกแลต ด้วยแหละ(นึกว่าจะไม่ได้)

                                                  ... ThanK มั่กๆน่ะ ...

                                      เก็บไว้ที่บ้าน เผื่อว่าตอนเช้ากะจะมากิน

                               แต่หลานสุดที่รักดัน งาบไปซะนี่ กำจิงๆ เลยอดค่ะ

                                        แระเมื่อวันที่ 15 กพ ไปสยามมาค่ะ 

                            ไปดู โต๋ ค่ะ คนเยอะมากๆๆ แต่ไม่เปนไรบ่ยั่น เพื่อโต๋(อิอิ)

                                      คราวนี้ได้เหนชัดๆ หล่อมากกกกก....

                    ไปกะอีเพื่อนเป๊าะ กะว่าจะให้มันไปเปนเพื่อน แต่มันเองเปนคนที่ตื่นเต้นกว่ากุอีก

                                          มันตระเวนถ่ายรูปกะนักร้อง อาทิ

                        เช่น คัตโตะ, เค้ก B5, คิว Flrue, เบน ชลาทิศ (อีกแล้ว),แระก้พี่บอย โก

                        ตกลงวันนั้นถ่ายรูปโต๋ มาเยอะมาก ได้ลายเซนโต๋มาด้วย เหอๆ ปลื้มค่ะ

                                      แต่อีเป๊าะมันคงปลื้มกว่า เล่นถ่ายกะทุกคน

                           แต่มันก้ดันลบรูปที่ถ่ายกะคิวอีก มีรูปเดียวด้วย(สม) เหอๆ

                     

                                                                                                                        อย่าลืมเม้นบ้างน่ะ

                                                                                                                   รักพวกมึง รัก โต๋ด้วย เหอๆๆๆ

 

 

 

2月10日

โต๋ กะ Concert BBA มธ

                                                         ไปดู Concert First Love ที่ มธ มา สนุกมั่กๆ อ่ะ

                              เปน Concert ช่วยเหลือคนที่เปนโรคมะเร็ง นักร้องที่มาก้มี โต๋ Slotmachin (ไม่รู้เขียนอย่างนี้ป่าว เหอๆ)

                                    เบน ชลาทิศ บี Cressendo  แระก้ โป้ โยคี   ที่นั่น คนเยอะโคด จนต้องมีบัตรเก้าอี้เสริม และ บัตรยืน

                                                           แต่มีบางอย่างที่ทำให้เกือบตายกานเปนแถว

                       โต๋ค่ะ โต๋น่ารักมากกกกกกก กรี๊ดจนเจ๊บคอ กรี๊ดแล้ว กรี๊ดอีก

                                                                 ....เพราะเค้าออกมาหลายรอบมาก...

                                             เพื่อนที่ไปด้วยก้เกือบจะเปนลมค่ะ มันเต้น+แหกปาก โดยไม่เจียมสังขารตัวเอง *-*

                                                         Concert เริ่ม 2 ทุ่ม เสร๊จก้ประมาณ 5 ทุ่ม กว่าๆ

                         แระหลังจบงาน บรรดา เดก มธ ก้ได้ปลดปล่อย อารมณ์อย่างเต็ม เค้ายึดครอง Hall แห่งนั้นอย่างเปนทางการ 

                                 แต่ก้ได้ลายเซ็น เบน ชลาทิศ มาฝากเพื่อนๆ เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูป โต๋ เพราะ โต๋ กลับไปก่อน

                                                        เอาเปนว่า เปน Concert ที่สนุกมากค่า จบ***

 

 

 

 

 

2月9日

final score

                  เ มื่อวานไปดุ final score รอบ mid night หนุกมากๆ ขำโคด

                     ทำให้คิดถึง ช่วงเวลา เมื่อก่อน อยากกลับไปในเวลาเมื่อก่อน

                  มันเปนความทรงจำ ที่มีความสุขมากจิงๆ

             แต่ตอนนี้ก้กะว่า จะเอน ใหม่

                ไปเจอสังคม ใหม่ๆ อาจจะดี กว่านี่บ้าง

             ถ้าติดจิงๆ คงจะคืดถึงเพื่อนมาก

            แตก้อาจจะมีบางคน อาจจะดีใจ

          .........ว่ามั้ย ......

 

                   

2月4日

มันก้แค่ชีวิต

ชีวิตคนเราจะเกิดมาได้ซักกี่ครั้ง

เราจะรู้ได้ไงว่าชาติหน้ามีจริง

ถ้ามันไม่มีล่ะจะทำยังไง

ชีวิตเราไม่เคยเจออารัยที่ดีๆมากนักหรอก

 เราก้อยากเปนแบบคนอื่นน้ะ ที่เค้ามีพร้อมหมดทุกอย่าง

เราเกิดมาพร้อมกับครอบครัวที่ไม่มีความสุข

เกิดมาพร้อมกับเปนโรคร้าย

 บางคนเคยบอกเราว่าจะเกิดมาทำไม

 เกิดมาก้เปนแบบนี้ เราเลือกเกิดได้หรอ

สิ่งดีๆที่มีอยู่ในชีวิตตอนนี้ก้คือ น้องสาว แม่ พ่อ และเพื่อนแค่ไม่กี่คนที่เค้าอยู่ข้างเราตลอด

 เราคิดว่าเค้าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเราน่ะ

แต่เค้าจะคิดแบบนั้นกันรึป่าวเราไม่รู้....  

 ที่เข้ามาเขียนไม่ได้น้อยใจแต่ตัวเอง หรือ ต้องการเรียกร้องความสนใจ

 แค่อยากจะระบายอารัยนิดหน่อยน่ะ

 เพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน แต่เราไม่คิดมากหรอก

เพราะสุดท้ายคนเราทุกคนก้ต้องตายกานทั้งนั้น

...... ไม่ช้าก้เรว ก้แค่นั้น ......

เราอาจจะเปนแม่ชีในสายตาเพื่อนๆ เราไม่โกดหรอก

เพราะนั่นเปนสิ่งเดียวที่จะทำให้เราทำใจ

 และยอมรับได้ในหลายๆเรื่อง ที่ผ่านเข่ามาในชีวิต

เราไม่อยากให้คนรอบข้างเราทุกข์ใจหรือไม่มีความสุข

เราอยากให้เค้ามีความสุขถ้าคำที่เราปลอบเค้าทำให้เค้าสบายใจ หรือ มีความสุข

เราก้ดีใจแล้วหล่ะ.... แต่อยากบอกว่าถ้าชาติหน้ามีจิง

เราอยากจะขอกลับมาเจอคนเหล่านี้อีกซักครั้ง

และต่อไปนี้เราก้จะกลับไปสู่สภาพเดิม

กลับไปขวนขวายสิ่งที่เรายังไม่ได้ทำ

 เผื่อวันนึงที่เราต้องลาจาโลกนี้ไป

++เราจะได้ไม่เสียดาย++

ขอบใจทุกคนที่เปนกำลังใจให้กุตลอด

กุจะพยายาม  กุรักพวกมึงมากน่ะ

รักพ่อ แม่และ ตองด้วย จะพยายามอยู่ต่อไปให้ได้http://202.44.53.224/music/wma1/full/slotma_mutation/doo-dd_com_slotma_mutation_01.wma

1月27日

นาฬิกาที่หยุดเดิน

  ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด

คงจะรู้สึกได้ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

 ฉันเองก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด

หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป

 มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้งที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

 เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง

 ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ

โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร

นาฬิกาต่างหากที่พินาศ .. กระจกร้าว   

 ฉันถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม

ด้วยว่ารู้สึกถึงภาพเก่าและวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น

                                          ฉันคิดโง่ๆ ว่าภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา

ฉันเลิกใส่นาฬิกา

และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อเก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู

 ความเคยชินเกิดขึ้น

เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร

และยังคงความเคยชินอยู่

เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ

 จนเวลาผ่านไปนาน

ฉันจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น

เวลาผ่านไป

 พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา

 นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือฉันได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว

เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ

ฉันรู้สึกไม่คุ้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น

 ฉันยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม

ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น

 ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

 ฉันนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ

ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป

ฉันรู้สึกขาดๆ

แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ

 ในบางครั้งฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ในวันที่ไม่แข็งแรง

แต่ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ

กับการได้เดินคนเดียวเดี่ยวเดี่ยวในวันว่าง

หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน

 หัวใจฉันยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

“คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป”

 ฉันมักได้ยินใครๆพูด

แต่ฉันกลับคิดว่าหากฉันยังมองไม่เห็น

ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่าเพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น

ฉันไม่อยากเอาเปรียบเขา

หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน

 ฉันไม่อยากโกหกตัวเอง

หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถามที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า ผูกพัน

 หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย

บางทีมันอาจจะเป็นการดี

หากฉันจะอยู่ห่างๆหรือตัดขาด

เพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น

กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต

 อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสาย

อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก

แต่ไม่นาน….คงจะชิน

                                                                                                                       

10月27日

ข้อคิดสำหรับไม่สมหวัง

คิดถึง เธอคนที่เคยใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

คนที่เคยมอบสิ่งดีๆ ให้แก่กันและกัน

คนที่เคยทำทุกๆ อย่างเพื่อฉันได้ คนที่ทำให้ฉันไม่เคยรู้สึกว่า ตัวเองเหงา

คนที่ฉันอยู่ใกล้ แล้วฉันก็สุขใจ หลายคนยังคงถามฉันว่า

จะไป คิดถึงเขาอีกทำไม ในเมื่อ เขาทำเธอเจ็บมากมาย . . .

เขาไม่เคยรักเธอเลย ทำไมนะเหรอ

เพราะ ฉันไม่อยากจะจดจำ สิ่งที่มันไม่ดีนี่

คิดว่าขวดแก้วมันไม่ได้มีไว้ใส่ อดีตที่ขมขื่น

 แต่มันมีไว้เพื่อเก็บ

วันเวลาที่น่าจดจำของกันและกันต่างหาก

ความรักมันไม่ได้จัดระบบให้อยู่ในหน่วยความจำของสมอง

แต่มันแฝงตัว ตราตรึงอยู่ในหัวใจต่างหาก

ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีวันที่จะลืม คนที่เคยรัก

คนที่เคยให้ความผูกพันธ์ คนที่เคยเข้าใจกัน คนที่เคยมีความสัมพันธ์ร่วมกัน คนที่เคยแลกไออุ่นของกันและกันได้

 ถึงแม้วันนี้ ... ความสัมพันธ์ของเราไม่เหลืออะไร

แม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันเลย

 แต่มันจะยังคงอยู่ในหัวใจ ของฉัน ไปอีกนานแสนนาน

และ ... ฉันจะไม่มีวันลืม ความรักของเรา ในครั้งนี้

ฉันจะไม่มีทาง ลืมวันเวลาที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกันเป็นอันขาด

ทุกวันนี้ . . ฉันค่อยๆ บรรจง เทกระปุกความทรงจำของฉัน ลงใส่ในขวดแก้วใส

ฉันคิดว่า ฉันจะแบ่งปันสิ่งนั้นให้ไว้กับเธอ ถึงแม้ฉันจะรู้ ว่าเธอไม่อยากได้มัน

ไม่อยากจดจำอดีตที่ไร้ค่า . . ที่เธอเคยมีร่วมกับ คนไร้ค่าอย่างฉันอีกต่อไปก็ตาม

เพราะฉันคิดเสมอว่า . . . ขวดแก้วใบนี้มันที่พาฉันกลับไปดินแดนแห่งประวัติศาสตร์ของ สอง

ดินแดนที่มีเราแค่สองคนอีกครั้ง โดยมีทรายที่ละเอียด ระยับ เป็นเครื่องกำหนดเวลา

ทรายเม็ดสุดท้าย ทิ้งตัวเองลงสู่ กองทรายข้างล่าง

 นั่นก็หมายความว่า เวลาของเราทั้งสองคนก็หมดลงไปเช่นกัน

แต่เมื่อฉันหันนาฬิกาทรายอีกครั้ง ฉันก็จะมองเห็นว่า

ความรักของเรามัน กำลังจะเวียนมา อีกรอบ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่อดีต

. . แต่ฉันก็เป็นสุขที่ได้ลองมองย้อนกลับไปดู . .

 

   เม้นด้วยน่ะ*-*

 

10月25日

คุ ณ กํ า ลั ง ..กำ.. อ ะ ไ ร

ครอบครัวที่น่ารักอยู่ครอบครัวหนึ่ง

ในครอบครัวนี้มี พ่อ แม่ และบุตรชายวัย 5 ขวบ กำลังน่ารักเลยทีเดียว

เจ้าหนูเป็นเด็กที่ซนอย่างร้ายกาจและขี้สงสัยอย่างมาก อยู่มาวันหนึ่งเจ้าหนูก้อนึกครึ้มอกครึ้มใจอย่างไรบอกไม่ถูก

ไปคว้าเอาแจกันหยกแกะสลักต้นราชวงศ์หมิง ซึ่งนั่นก้อหมายความว่ามันราคาแพงมาก นำมาเล่นพลิกคว่ำพลิกหงาย

 สักพักก้อล้วงมือเข้าไปในแจกัน

 ทันใดนั้นเจ้าหนูก้อทำตาโตเท่าไข่ห่านดูเหมือนจะดีใจที่ล้วงเข้าไปเจอ อะไรสักอย่าง

แต่ปัญหาหาอยู่ที่ว่า เจ้าหนูจะดึงมือออกมาได้อย่างไร เจ้าหนูเริ่มกระสับกระส่ายพยายามดึงมือออกมาแต่ ก้อไม่สำมะเร็จ

จนต้องใช้ไม้ตายคือ "ทำไม่ได้ร้องไห้ไว้ก่อน" เสียงเอ็ดอึงเป็นผลให้พ่อและแม่ต้องวิ่งมาดู

เมื่อมาพบเข้าต่างก้อพยายามช่วยกันดึงมือของเจ้าหนูออกจากแจกันด้วยวิธีต่างๆ น้ำมันก้อแล้ว น้ำสบู่ก้อแล้วทำอีท่าไหนก้อไม่ออก

จนสุดท้ายผู้เป็นพ่อต้องตัดใจทุบแจกันหยกราชวงศ์หมิงทิ้ง เพื่อรักษามือของลูกชายเอาไว้

เมื่อมือของเจ้าหนูหลุดจากแจกันแล้วพ่อและแม่ ก้อพบว่ามือเจ้าหนูกำอะไรบางอย่างจนแน่น

 ผู้เป็นแม่จึงถามลูกชายว่า "หนูกำอะไรอยู่จ้ะลูก ?" เจ้าหนูตอบพร้อมทำสีหน้าขึงขัง

"ผมปล่อยมันไม่ได้หรอกครับ" "แล้วมันคืออะไรจ้ะลูก?"

 ผู้เป็นพ่อเริ่มสงสัย "มันเป็นสตางค์ครับ" เจ้าหนูตอบพร้อมกับค่อยๆ แบมือออกอย่างทนุถนอม

จึงปรากฏว่า ในมือของเจ้าหนูมีเพียงเหรียญสลึงอยู่สองเหรียญ

เจ้าหนูหารู้ไม่ว่าการที่เขาพยายามกำเหรียญเอาไว้

ทำให้ครอบครัวต้องสูญเสียของมีค่ากว่าเป็นพันๆ เท่า

แล้วเพื่อนๆ ล่ะ ขณะที่คุณกำลังใช้ชีวิตอยู่นี้

คุณกำลัง "กำ"อะไรไว้ในชีวิตบ้าง เงิน? บ้าน? งาน? รถ? ทิฐิ? ...

แล้วสิ่งที่คุณกำอยู่ทำให้คุณสูญเสียอะไรที่มีค่ามหาศาลไปบ้าง

 เวลา.... ครอบครัว.... พ่อแม่..... คนที่รักเรา..... สวรรค์ คุณ "กำ" อะไรอยู่ ?

   อ่านแล้วเม้นด้วยน่ะ เพื่อนๆ..

เพื่อนเช่นเธอ สำหรับพวกมึงที่คอยอยู่ข้างกูตลอด

มนุษย์เรานั้นเข้าใจยากที่สุด แม้กระทั่งตัวเราเอง

บางครั้งก็ทำหลายสิ่งหลายอย่าง โดยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ดังนั้น อย่าเสียใจไปเลย หากคุณไม่เข้าใจในตัวใครสักคนข้างๆ คุณ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ หรือ ของเขาหรอก

 มันยากเหลือเกินนะที่จะเข้าใจอะไรได้ถูกต้อง แต่มันก็ไม่ยากเกินไป

ที่คุณ จะพยายามเข้าใจ..... ว่า ............คนเราต่างกัน............ ต่างความคิด....ต่างมุมมอง

บางครั้งคุณก็โกรธเพื่อนที่มาวุ่นวายกับชีวิตคุณ มาคอยตามฉันทำไม

แต่ลองคิดในมุมกลับกัน เขาไม่จำเป็นต้องแคร์คุณ ห่วงใยคุณ

ไม่จำเป็นต้องคอยรองรับอารมณ์ของคุณ แต่เขาก็ยินดี....อย่างยิ่งด้วยรอยยิ้ม

บทความนี้ไม่มีอะไรมากมาย เพียงแค่อยากจะ.....

ขอโทษ......หลายๆ คนที่ฉันอาจทำในบางสิ่ง

ทั้งที่ตั้งใจหรือ

ไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ขอโทษ......ถ้าทำอะไรที่ไม่ถูกใจนะ

ขอโทษ......หากบางครั้งไม่เข้าใจเธอและใส่อารมณ์กับเธอ

ขอบคุณ........ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกัน

ขอบคุณ........ที่ทำให้ชีวิตคนๆ นี้มีรอยยิ้ม และสร้างเรื่องราวไว้ในความทรงจำ

ขอบคุณ.......ที่คอยห่วงใย และใส่ใจกัน ทุกสิ่งจะยังคงอยู่เสมอไป ชีวิตคนแสนสั้น

ฉันไม่รู้หรอกว่าบนโลกนี้จะมีเวลาของฉันอีกนานแค่ไหน

แต่วันนี้ ได้ทำสิ่งที่อยากบอก กับทุกๆ คนแล้ว ดีใจมากที่ได้รู้จักเพื่อนเช่นเธอ

ก่อนที่จะรักถามตัวเองยังว่า...

ก่อนที่จะรัก . . คุณถามตัวเองหรือยังว่า . .

ก่อนที่จะรัก . . คุณพร้อมที่จะอกหักหรือยัง

ก่อนที่จะรัก . . คุณพร้อมที่จะเลิกเจ้าชู้ได้หรือยัง

ก่อนที่จะรัก . . คุณรัก หรือ คุณหลง ถามตัวเองก่อน

เมื่อได้รัก . . คุณปฏิบัติตัวเหมือนก่อนที่จะรักหรือเปล่า

เมื่อได้รัก . . คุณอย่าเอา รัก ไปรวมกับเซ็กซ์ เพราะเป็นคนละเรื่องกัน

 เมื่อได้รัก . . คุณรัก หรือ คุณผูกพัน กันแน่ (เพราะบางคน หมดรัก แล้วแต่ไม่เลิก เพราะความผูกพันนั่นแหละ)

เมื่อไร้รัก . . คุณจะกลับมาอยู่คนเดียวเหมือนเดิมได้หรือเปล่า

เมื่อไร้รัก . . คุณจะทนจากความเจ็บปวดนั้นได้นานแค่ไหน

เมื่อไร้รัก . . คุณพร้อมที่จะเปิดหัวใจให้คนอื่นอีกหรือเปล่า

เมื่อไร้รัก . . ทุก ๆ อย่างก็ดูว่างเปล่า . . ซะเหลือเกิน . .เฮ้อ . . ก่อนที่คุณจะรัก,

เมื่อคุณได้รัก และยามเมื่อคุณไร้รักแล้ว . . ก็อย่าลืมถามตัวเอง . . ให้ดีก่อนนะจ๊ะ . . ไม่งั้นแล้วคุณจะเสียใจภายหลัง โดยที่ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ .

10月24日

กูเป๊าะสุดสวยมาอัพ spaces ให้น้า อิอิ *-* ต่ายตอแหล

นี่เดี๋ยวเอารูปนี้ลง แบบว่าอีกิฟ เค้ารีทัชให้เยอะเลย ก้อสวยนะ แต่สวยน้อยกว่ากูน่ะ
 
5555555555555555+
 
สะใจ
.
 
.
 
.
 
.
  คนสวยคิดถึงต่าย อิอิ